"Alles van waarde is weerloos" zei de ceremoniemeester.
En toen daarna nog met veel gevoel (en terecht) voor drama de allerlaatste rit langs de tribine van de startersauto met uitgeklapte vleugels werd aangekondigd, en vervolgens de presentator, toen de auto was gestop op de finishlijn, zei: "En de vleugels worden nu voorgoed ingeklapt" en dit ook - traag - gebeurde nou toen had ik het even niet meer.
Het was een geweldige dag, schrijf daar later nog wel uitgebreider over (dat verdient zo'n prachtige drafbaan die verdwijnt), maar toen biggelden er enkele tranen over m'n wangen. Ja sorry hoor. Kwam er al als kind. En de tranen waren ook deels boosheid, over hoe het allemaal gegaan is, het oneerlijke. Mixed emotions.
Was alleen gegaan want oh het was zulks slecht weer en dit en dat dus ik dacht dan ga ik alleen, op tijd weg, in de regen. En geen moment spijt. Kreeg kennis aan een jongen die daar ook alleen was en het was wel zo praktisch om samen dat ene plekkie te delen, kon hij op m'n jas en spullen passen als ik een wedje ging leggen of voor ons een consumptie en vice versa. Ik vertrouwde hem wel.
Hij was voor het eerst (en tevens voor het laatst) op de drafbaan Groningen en wedde driftig mee en besteedde aardig wat, wedden, bier, ook patat enzo. Zomaar een nieuwe bezoeker. Wat deze dag in ieder geval heeft opgeleverd voor de toekomst is een jongen is die eens vrienden en vriendinnen mee gaat nemen naar VPW (dichtsbijzijnd, hij woont in Groningen) want hij zij dat ie spijt had 'dit' (koersdag) niet eerder te hebben geweten. "Het heeft alles ja!". Zijn vrienden zouden dit volgens hem wel zeker ook gaaf vinden.
En toevallig ving ik veel meer van dat soort (flarden van) gesprekken op. Je hoorde meer om je heen: "Wat is dit zonde dat dit verloren gaat, ik kende het niet maar heel erg gaaf, en wanneer is dat in Wolvega dan altijd?" etc.
Wat een gratis entree al niet vermag (heb het eerder gezegd, af en toe gewoon doen).
Maar een aanzienlijk deel der bezoekers waren natuurlijk de drafsportliefhebbers en trainers, eigenaren, pikeurs,fokkers, sponsoren uit werkelijk heel het land (Schaesberg, Limburg, werd genoemd) die de laatste eer kwamen bewijzen. De loyaliteit was ongekend. Iedereen was er.
Maar zoals gezegd dus ook behoorlijk veel nieuw publiek, en heel veel enthousiasme ook gehoord. Er werd ontzetten veel en hard geklapt voor overwinnaars of een afscheidsrit en dat is denk toch van die nieuwe enthousiaste mensen.
Kop d'r veur voor de drafsport in de toekomst.
Team KHRV, Kees, Systke, alle vrijwilligers, bedankt voor deze prachtige goed georganiseerde koersdag, beter afscheid niet denkbaar.
- S6370034.JPG (934.52 KiB) 2823 keer bekeken
- S6370050.JPG (1.06 MiB) 2823 keer bekeken
- S6370035.JPG (914.66 KiB) 2823 keer bekeken
- S6370001.JPG (1.06 MiB) 2823 keer bekeken
